De Northern Pacific Railway was niet zomaar een lijn op een kaart. Het was een enorme, ruige slagader van het Amerikaanse Westen. Een eeuw lang strekte het zich uit van St. Paul, Minnesota, tot Seattle, Washington. Het verplaatste hout, graan en mensen over een van de zwaarste terreinen van het continent. Toen, in 1970, verdween het. Het ging op in de Burlington Northern. Nu zijn het vooral geschiedenisboeken en museumauto’s.
Maar het verhaal over hoe het werd gebouwd is een waarschuwend verhaal over geld, risico en ambitie. Het begon met een belofte.
De weddenschap van 40 miljoen hectare
Het congres charterde de noordelijke Stille Oceaan in 1864. Het doel was simpel. Bouw een transcontinentale spoorlijn. Verbind Lake Superior met de Stille Oceaan. In ruil daarvoor kregen ze een landtoelage van 40 miljoen hectare. Dat is 16,2 miljoen hectare grotendeels leeg, wild land.
De logica klopte. De overheid zou het land weggeven om de bouw te subsidiëren. De spoorweg zou het land aan kolonisten verkopen om geld in te zamelen. Het klonk als een win-winsituatie.
Dat was het niet.
Het probleem was de wildernis. Het was vooral onrustig. Er waren geen steden om aan te verkopen. Er waren geen onmiddellijke rendementen. Beleggers bleven op hun handen zitten. Ze keken naar de bergen, de valleien en de enorme kosten van het nergens heen leggen van staal. Ze werden nerveus.
Jay Cooke komt binnen.
De Cooke-crash
Jay Cooke was een bankier uit Philadelphia met een reputatie voor agressieve financiering. Hij geloofde in de noordelijke Stille Oceaan. Hij besloot $ 100 miljoen op te halen voor het project. Dat was in de jaren zeventig van de negentiende eeuw een duizelingwekkende hoeveelheid geld.
De spoorlijn trok westwaarts. Het bereikte Bismarck, in het Dakota-gebied. De bouw kwam in beweging. Er was vooruitgang zichtbaar.
Toen ging alles kapot.
In 1873 stortte de bank van Cooke in. Het maakte deel uit van een grotere financiële paniek. De noordelijke Stille Oceaan had van de ene op de andere dag geen contant geld meer. Het ging onder curatele. De bouw stopte.
Zes jaar lang eindigden de sporen in Bismarck. De lijn stond stil. Het was een geest van een spoorweg.
Villard neemt het over
De spoorlijn is niet gestorven. Het wachtte gewoon.
In 1878 ontstond er een nieuwe speler. Henry Villard nam de teugels over. Hij was geen speculant zoals Cooke. Hij was telefoniste. Hij wist hoe hij moest bouwen.
Villard duwde de linie westwaarts. Hij bereikte Helena in het Montana Territory. Van daaruit sloot hij zich aan bij de Oregon Railway. In 1883 bereikte de lijn uiteindelijk Seattle in Washington Territory.
De transcontinentale route was open. Het was compleet. Maar de financiële littekens bleven.
De strijd om controle
De jaren 1890 brachten nieuwe problemen. De noordelijke Stille Oceaan kreeg opnieuw te maken met financiële problemen. Deze keer kwam J.P. Morgan tussenbeide. Hij reorganiseerde het bedrijf.
Morgan handelde niet alleen. Hij deelde de controle met James J. Hill. Hill was eigenaar van de Great Northern Railway. Het was een directe concurrent. Hill was een titan van de industrie. Hij wilde meer macht.
Hij stelde een fusie voor. Hij wilde de Northern Pacific, de Great Northern en de Chicago, Burlington en Quincy Railroad combineren. Hij richtte de Northern Securities Company op om dit af te handelen. Hill werd tot president benoemd.
