Het Amerikaanse belastingstelsel zorgt voor een grote onevenwichtigheid: een werknemer die 600.000 dollar verdient, kan te maken krijgen met gecombineerde belastingtarieven van meer dan 50%, terwijl miljardairs als Elon Musk – met een fortuin van meer dan 670 miljard dollar – een fractie aan effectieve belastingen betalen. Dit is geen belastingontduiking; het is een fundamentele fout in de manier waarop de wet verschillende soorten inkomsten behandelt.
De harde realiteit voor hoogverdieners
Personen met aanzienlijke salarissen worden belast volgens de gewone inkomensregels. Hoewel het hoogste federale tarief 37% bedraagt (of 35% voor degenen die $600.000 verdienen), is de werkelijke last hoger. Voeg daar Medicare-belastingen, staatsinkomstenbelastingen (tot 13% in staten als Californië) en loonbijdragen aan toe, en de totale tarieven kunnen in gebieden met hoge belastingen gemakkelijk de 50% overschrijden.
Loontrekkenden hebben beperkte mogelijkheden om hun belastingdruk te verlagen. Salarissen worden gerapporteerd op W-2’s, onmiddellijk belast, en kunnen niet worden uitgesteld of omgezet zonder aansprakelijkheid te veroorzaken. Het geld wordt belast voordat het ooit de bank bereikt.
Miljardairs en ongerealiseerde winsten
De rijkdom van Musk komt niet voort uit een hoog salaris. In plaats daarvan komt het voort uit de stijgende waarde van zijn aandelen in Tesla, SpaceX en andere bedrijven. Deze waardestijging wordt niet belast totdat de activa zijn verkocht – wat betekent dat miljarden aan vermogensgroei kunnen plaatsvinden zonder inkomstenbelastingen te veroorzaken.
De VS stellen momenteel niet-gerealiseerde kapitaalwinsten vrij, waardoor de rijken onevenredig kunnen profiteren. Als u waardevolle aandelen bezit maar deze niet verkoopt, bent u geen belasting verschuldigd. Deze regel geldt voor iedereen, maar bevoordeelt degenen wier rijkdom voornamelijk uit bezittingen komt en niet uit loonstrookjes.
Vermogenswinst versus gewoon inkomen
Wanneer miljardairs activa verkopen, betalen ze vermogenswinstbelasting in plaats van gewone inkomstenbelasting. De vermogenswinstpercentages op lange termijn zijn 0%, 15% of 20% – aanzienlijk lager dan het toptarief van 37% op gewone inkomsten. Zelfs bij het hoogste tarief van 20% worden loontrekkers ook geconfronteerd met loon- en staatsbelastingen.
Hierdoor ontstaat er een onbalans. Een arts die €600.000 verdient, betaalt 35% federale plus staats- en loonbelasting, terwijl iemand die €600.000 verdient met aandelenverkopen slechts 20% federale vermogenswinstbelasting betaalt.
De gegevens: miljardairs betalen minder
Uit een onderzoek van UC Berkeley uit 2025 onder de 400 rijkste Amerikanen bleek dat hun gemiddelde effectieve belastingtarief tussen 2018 en 2020 slechts 23,8% bedroeg, vergeleken met 30% in de voorgaande periode. De gemiddelde Amerikaan betaalde in dezelfde periode 30%, terwijl de hoogverdieners 45% betaalden.
Uit het onderzoek bleek dat miljardairs lagere tarieven betaalden omdat ze meer bedrijfsinkomsten veiligstelden en te maken kregen met lagere belastingtarieven op wat ze rapporteerden.
Belastingontwijkingsstrategieën
Rijke individuen gebruiken juridische strategieën om de belastingplicht te minimaliseren. Eén methode is lenen tegen aandelenbezit in plaats van aandelen te verkopen. Leningen zijn geen belastbaar inkomen, waardoor toegang tot contant geld mogelijk is zonder belastingen te heffen.
Een andere tactiek is het vasthouden van bezittingen tot de dood, wat een ‘stap-up in basis’ teweegbrengt. Hierdoor wordt de waarde van het bezit teruggezet naar de waarde op het moment van overlijden, waardoor de opgebouwde vermogenswinsten voor erfgenamen worden gewist.
De impact van de belastingverlagingen van 2017
De Tax Cuts and Jobs Act uit 2017 heeft de kloof nog groter gemaakt. Door het vennootschapsbelastingtarief te verlagen van 35% naar 21% kwam dit ten goede aan rijke ondernemers wier nettowaarde gekoppeld is aan de bedrijfswaarderingen. Uit het onderzoek van UC Berkeley bleek dat de 400 grootste Amerikanen na deze veranderingen hun effectieve belastingtarief zagen dalen van 30% naar 23,8%.
Het kernprobleem is niet inspanning of bijdrage; het is hoe inkomen wordt gecategoriseerd onder de belastingwet. De meeste Amerikanen betalen onmiddellijk belasting over de lonen, terwijl de ultrarijken rijkdom vergaren door onbelaste waardering.
Het systeem geeft de rijken meer controle over wanneer, of en hoe hun inkomen wordt belast. De loontrekkende heeft die keuze niet.
