Thomas Malthus nie pisał tylko o populacji; zmieniło sposób, w jaki rządy i myśliciele rozumieli przetrwanie. Jego idee przeniknęły do tkanki polityki publicznej, zwłaszcza poprzez reformy angielskich przepisów dotyczących biednych. Jednak jego wpływ wykraczał daleko poza zgromadzenia ustawodawcze. Wywarło to wpływ na ekonomistów, demografów, a nawet biologów ewolucyjnych. Na przykład Karol Darwin zapożyczył od Malthusa koncepcje konkurencji i niedoboru zasobów, aby pomóc w sformułowaniu teorii doboru naturalnego.
Malthus stanowił surowo realistyczną przeciwwagę dla optymizmu gospodarczego. Przed nim wielu wierzyło, że postęp w naturalny sposób podniesie poziom życia wszystkich. Argumentował coś przeciwnego. Jego praca pomogła uzasadnić pesymistyczną teorię płac. Teoria ta zakładała, że płace w naturalny sposób ustalą się na minimalnym poziomie niezbędnym do przetrwania. Dlaczego? Ponieważ jeśli pracownicy będą zarabiać więcej, populacja będzie rosła, co doprowadzi do nadmiaru na rynku pracy i ponownego spadku płac. Był to samoregulujący się, choć okrutny cykl.
Pogląd ten podważał także tradycyjne formy dobroczynności. Jeżeli pomoc pozwalała biednym na posiadanie większej liczby dzieci, tylko pogłębiała ubóstwo, które miała złagodzić. Zatem logika maltuzjańska popychała społeczeństwa w stronę bardziej rygorystycznych ograniczeń niż jawnej pomocy.
Dziedzictwo płac wystarczających na utrzymanie
Idea, że płace zmieniają się w zależności od poziomu utrzymania, stała się kamieniem węgielnym klasycznej ekonomii. To nie była tylko teoria. Kształtowała realne decyzje. Rządy wykorzystywały to, aby uzasadnić ograniczenie pomocy dla biednych. Argumentowali, że pomoc danej osobie w przetrwaniu dzisiaj spowoduje jedynie większe ubóstwo jutro.
Darwin przyjął tę logikę i zastosował ją do natury. Widział, jak gatunki konkurują o ograniczone zasoby. Malthus zapewnił ramy koncepcyjne. Darwin przedstawił mechanizm biologiczny. Razem zmieniły nasze rozumienie samego życia.
Dlaczego to ma teraz znaczenie
Ostrzeżenia Malthusa dotyczące zasobów i populacji są nadal kontrowersyjne. Jednak jego wpływ na sposób, w jaki myślimy o płacach, filantropii i wzroście gospodarczym, jest niezaprzeczalny. Kazał mi przyjrzeć się bliżej granicom wzrostu. I jest to rozmowa, którą toczymy do dziś.
