Het begon als een kortere weg in 1882. De New York, Chicago en St. Louis Railroad Company, beter bekend onder de naam Nickel Plate Railroad, begon staal te rangeren tussen Buffalo en Chicago. De naam kwam van het tarief van vijf cent dat nodig was om de brug over de Niagara-rivier over te steken.
Maar de route is niet gebouwd voor passagiers. Het is gebouwd voor hefboomwerking.
William H. Vanderbilt zag de sporen parallel lopen aan zijn eigen Lake Shore en Michigan Southern-lijn tussen Buffalo en Cleveland. Hij wilde geen concurrentie. Hij kocht datzelfde jaar de controle over Nickel Plate. Het doel was simpel: zijn rivalen onder druk zetten door de infrastructuur te controleren die ze nodig hadden om goederen te verplaatsen.
De Van Sweringen Strategie
Het bedrijf dreef decennia lang. Toen kwamen de gebroeders Van Sweringen.
Deze ontwikkelaars uit Cleveland waren bezig met de bouw van de buitenwijk Shaker Heights. Ze hadden een betrouwbare vervoersverbinding naar het stadscentrum nodig. Ze zagen Nickel Plate niet alleen als een spoorlijn, maar als een strategisch bezit. In 1916 namen ze het op in hun groeiende imperium.
Ze benoemden John J. Bernet tot president. Bernet beheerde niet alleen de treinen. Hij moderniseerde ze. Hij herstelde de verouderde infrastructuur en maakte van een worstelende lijn een winstmachine.
De broers stopten daar niet. Ze gebruikten nikkelplaat als hub om kleinere lijnen te absorberen. Het netwerk breidde zich agressief uit.
Een netwerk van de Atlantische Oceaan tot de Grote Meren
Halverwege de 20e eeuw zag de kaart er heel anders uit.
Nickel Plate controleerde meer dan 2.700 kilometer spoor. Dit was niet meer slechts één regel. Het was een verbonden systeem dat meerdere staten omvatte:
- Buffel, New York
- Wheeling, West-Virginia
- Chicago, Illinois
- St.Louis, Missouri
Waarom deed dit er toe? Omdat het een alternatieve route creëerde voor vrachtvervoer tussen het industriële Midwesten en de oostkust. Het omzeilde grote verkeersopstoppingen. Het bood verladers opties.
Het einde van een tijdperk
De onafhankelijkheid duurde tot 1964.
Dat jaar fuseerde Nickel Plate met de Norfolk and Western Railway. De deal gaf Norfolk en Western een enorm voordeel. Hun netwerk strekte zich uit van de Atlantische Oceaan tot aan de Grote Meren.
De Nickel Plate Railroad hield op te bestaan als een op zichzelf staand merk. De sporen bleven echter van vitaal belang. Ze werden onderdeel van een grotere motor die kolen, staal en graan over het continent verplaatste.
De visie van de broers van een verbonden transit- en goederencorridor bleef waar. Maar de onafhankelijkheid die ze ervoor kochten was van korte duur. De spoorwegindustrie consolideerde. Het werd een verplichting om een zelfstandige operator te zijn.
Wat gebeurt er met een regionaal netwerk als het zich aansluit bij een nationale reus? De efficiëntie verbetert vaak. Het merk vervaagt. De sporen blijven lopen.
