Het bruto binnenlands product vertelt hoeveel geld de samenleving produceert. We weten niet wie het daadwerkelijk heeft gekregen. Dit is waar de verdeling van rijkdom in het spel komt. Dit concept beschrijft de specifieke relaties waarin economische rijkdom wordt verdeeld over verschillende sociale klassen. Hoewel het een direct resultaat is van productieve activiteit, volgt het zelden een logisch patroon van inspanning of productiviteit.
Het bbp meet het totale inkomen dat de samenleving binnenstroomt, en de welvaartsverdeling meet de verdeling ervan. Dit onderscheid is erg belangrijk. Zonder dit is het onmogelijk om de economische ongelijkheid te beoordelen of de ware aard ervan te begrijpen.
De verdeling van de welvaart is belangrijker dan het bbp
Rijkdomsverdeling is een fundamentele term in de macro-economie omdat het een sleutelindicator is voor sociale ongelijkheid. De realiteit is alarmerend. De verdeling van welvaart correleert zelden met het inspanningsniveau of de productiviteit van de industrie die wordt geëvalueerd.
Dit verschil is de reden waarom economen en sociologen de patronen van de inkomensverdeling zo nauw bestuderen. Deze term wordt vaak gebruikt in sociale analyse om verschillen te benadrukken die interventie vereisen. Hoewel het algemeen wordt gebruikt in marxistische studies, is het niet uniek voor marxistische studies. Het gebeurt telkens wanneer we de eerlijkheid van het economische systeem in twijfel moeten trekken.
De rol van de nationale politiek bij het vormgeven van de resultaten
De verdeling van rijkdom is geen toeval van de natuur. Het hangt af van zowel macro- als microvariabelen. Het hangt af van hoe het bedrijf zijn middelen beheert. Het hangt ervan af hoe huishoudens hun inkomen besteden.
De staat speelt echter een belangrijke rol bij het waarborgen van een zekere mate van rechtvaardigheid. Overheden grijpen in met speciale beleidsinstrumenten.
- Belastingbeleid: Verandert rechtstreeks het inkomen na belastingen van individuen en bedrijven.
- Investment Act: Regelgeving die kapitaalstromen binnen het land of internationaal reguleert.
- Handelsregels: Export- en importwetten die de binnenlandse industrie beschermen of ontmaskeren.
- Algemeen economisch beleid: Brede monetaire en financiële strategie.
Deze tools doen meer dan alleen uw financiën beheren. Ze geven actief vorm aan de snit van de taart.
Verschil meten: Gini-index en Lorenz-curve
Hoe meten we deze ongelijkheid? Onderzoekers gebruiken bepaalde wiskundige modellen. De twee meest voorkomende berekeningssystemen voor inkomens- en vermogensverdeling zijn de Lorenz-curve en de Gini-index.
De Lorenz-curve is een grafische weergave van de ongelijkheid. Het beschrijft het cumulatieve percentage van het totale ontvangen inkomen en het cumulatieve aantal ontvangers, te beginnen met het armste individu of huishouden. Hoe verder de curve verwijderd is van de lijn van perfecte gelijkheid (de lijn van 45 graden), hoe groter de ongelijkheid.
De Gini-index zet deze curve om in één getal. Het bereik loopt van 0 (perfecte gelijkheid, iedereen krijgt hetzelfde inkomen) tot 1 (perfecte ongelijkheid, één persoon krijgt al het inkomen).
Sommige onderzoeken schatten de verspreiding via geospatiale variabelen. Ze merken de verschillen op tussen vakken op verschillende gebieden. Sommigen analyseren specifieke industrieën zoals de dienstensector, de industrie of de landbouw. Elke lens onthult een andere kant van hetzelfde probleem.
Financiële realiteit
De verdeling van de welvaart is meer dan alleen een statistiek. Het is een maatstaf voor de gezondheid van de samenleving. De groeiende ongelijkheid is een teken van structurele problemen op het gebied van het beheer van hulpbronnen en de belastingheffing. Het benadrukt waar het beleid fundamentele rechtvaardigheid niet kan garanderen.
De discussie over het corrigeren van deze onevenwichtigheden gaat door. Moet de overheid de belastingen verhogen? Moet er op bepaalde terreinen meer worden geïnvesteerd? Er is geen universeel antwoord. Het negeren van de distributie zelf is echter geen optie. De politiek probeert vaak cijfers te verbergen, maar cijfers liegen niet.
