Steve Witkoff zit midden in een onderhandeling waarbij veel op het spel staat. Als speciale gezant van president Donald Trump voor het Midden-Oosten is hij de belangrijkste architect van de jongste poging om een nucleair akkoord met Teheran te sluiten. De tijdlijn is strak. In april 2025 had Witkoff zich al bij de gesprekken ingebed en was hij snel in actie gekomen om de grenzen van een mogelijke deal af te bakenen.
De boodschap van de kant van het Witte Huis was bot. In een interview op ABC’s This Week in mei legde Witkoff de niet-onderhandelbare voorwaarden uiteen. Hij liet geen ruimte voor dubbelzinnigheid. Er is één heel duidelijke rode lijn. Het is verrijking. De VS kunnen niet toestaan dat Iran zelfs maar 1 procent van zijn verrijkingscapaciteit behoudt.
Deze eis raakte een gevoelige snaar in Teheran. Iran heeft deze eis publiekelijk afgewezen. Ze hebben zich niet teruggetrokken. Ze waren het er niet mee eens. Toch gingen de gesprekken door.
Waarom zouden beide partijen blijven praten als een fundamentele eis werd afgewezen? Het suggereert een complexe dynamiek waarbij de rode lijn eerder een startpositie voor hefboomwerking zou kunnen zijn dan een absolute dealbreaker. Of misschien neemt de druk op Iran elders toe, waardoor ze gedwongen worden de deur op een kier te houden ondanks het publieke ontslag. De drempel van 1 procent is specifiek. Het is een technische maatstaf die politiek gewicht heeft. Het impliceert een vrijwel totale afschaffing van het Iraanse uraniumverrijkingsprogramma, een aanzienlijke escalatie ten opzichte van eerdere overeenkomsten die beperkte civiele verrijking mogelijk maakten.
De volharding van de dialoog is hier het echte verhaal. Afwijzing beëindigt meestal de onderhandelingen. Het vervolg suggereert berekening.
