Gans beloofde vriendschap. Geen seks. Geen haken. Gewoon vrienden.
Die pitch trok Erick Hall. De in New York gevestigde maker, met bijna een miljoen volgers, weet dat zijn werk een constante seksuele beschikbaarheid inhoudt. Goose bracht zichzelf op de markt als de ontsnapping uit die sleur. Hij logde in. Kies foto’s. Bij één ervan trok hij een shirt omhoog, buikspieren zichtbaar, spijkerbroek intact. Veilig, toch? Fout. Zijn account werd onmiddellijk gemarkeerd. Ongepast.
“Naaktheid… is niet toegestaan”, vertelde de app hem.
Het lijkt vreemd dat een foto van buikspieren een regel over commerciële seksuele diensten schendt, maar het was zo. Hall voelde zich afgewezen voordat hij zelfs maar begon. Hij wilde homovrienden, geen verbod op het tonen van een stukje huid.
De leugen van het algoritme
Hier is het rommelige gedeelte.
WIired heeft in juli bewijsmateriaal opgegraven dat mede-oprichter van Goose, David Aliagas, mogelijk heeft betaald voor door AI gegenereerde Instagram-accounts om de interesse van gebruikers te vervalsen. Het is een klassieke groeihack. Zorg ervoor dat het lijkt alsof het de plek is waar je moet zijn.
Dus, werkt het? Er komen mensen opdagen. Maar de sfeer? Conflicterend. Sommigen zien een toevluchtsoord voor verbinding. Anderen zien dezelfde oude verbindingscultuur met een vriendelijker fineer.
Neem Hunter Lawrence. Een haarstylist uit Austin is de transactionele datingchats beu. Hij sloot zich aan voor de vriendschapshoek. Binnen dagen? Hij kreeg een sms van een vreemde: “Spelen met mijn ochtendhout.” Laurens lachte. Jongens zullen jongens zijn. De meeste chats bleven schoon. Hij ziet Goose als gewoon een nieuwe sociale laag, niet als een revolutie. “Niemand vindt het wiel opnieuw uit.”
Wie stapt erin?
Dit is waar het exclusiviteitsgedeelte lelijk wordt.
Goose is een club die alleen op uitnodiging toegankelijk is. Zoals Raya. Maar op sommige fronten strenger, op andere losser. Je stuurt golven. Jij bericht. Op een kaart is te zien wie er in de buurt is. Het lijkt erop dat Sniffies Instagram Stories heeft ontmoet. Verdwijnende berichten. Geen schermafbeeldingen toegestaan.
Critici vragen zich af: waarom heb je screenshotbescherming en verdwijnende chat nodig als dit geen seks-app is?
Voor Raffy Regulus, een non-binaire gezondheidswerker in de Bronx, waren er op de kaart geen mensen die op hem leken. Zwart? Latijnsx? Nergens. Meestal generieke, cis-witte gezichten. Sommige leken door AI gegenereerd. ‘Ik heb The Matrix gezien’, zei hij. Hij verwijderde de app binnen een week.
Hij is niet de enige. Potentiële leden beweren dat foto’s met make-up zijn afgewezen. Bios kan geen voornaamwoorden bevatten. Toch duiken er nog steeds femme-profielen op. De handhaving voelt willekeurig. Of een voorkeur voor mannelijkheid.
Mede-oprichter van Goose, Derek Chadwick, ontkent dit. Zegt dat de app identiteit en genderexpressie negeert. Beweert dat het is gebouwd zonder etniciteitsfilters. ‘Legacy-platforms’ hebben die problemen, zo betoogt hij, en niet Goose.
“We nemen geen beslissingen op basis van de identiteit, genderexpressie of presentatie van gebruikers.”
Gegevens en vervalsingen
Privacy is een andere landmijn.
Een techneut vond foto’s van zijn shirtloze sportschool geüpload naar een profiel onder een valse naam: ‘Robert’, een 33-jarige advocaat. De man leek niet op Robert. Hij leek op de gebruiker. Het verificatie-selfieproces is mislukt.
Dit roept vragen op. Waarom slaagt een ‘veilige’ ruimte er niet in om voor de hand liggende meervallen te vangen? Erger nog: dankzij de vroege servicevoorwaarden behoudt Goose de rechten op alle gebruikersinhoud. Voor altijd. Om ‘afgeleide werken’ te maken. In wezen is de app eigenaar van uw foto’s.
Er volgde een terugslag. Op 30 juni hebben ze de regels bijgewerkt om de reikwijdte te beperken. Ze gebruiken de gegevens echter nog steeds voor veiligheidsmodellen. Altijd met een voorbehoud.
Is het het waard?
Dus waarom blijven?
Voor sommigen, zoals Lawrence, wint het vanille-aspect. De datingwereld is luidruchtig. Agressief. Advertenties voor 24/7 seks. Goose biedt een pauze aan van de losbandigheid.
“Het is behoorlijk transparant over wat het wil doen.”
Misschien is dat genoeg.
Erick Hall dacht van niet. Hij noemde het verbod ‘zonder goede reden’ en verwijderde de app. Hij wilde gewoon een vriend. Goose wilde naleving.
Wat laat een slepende vraag achter voor degenen die nog steeds over de kaart scrollen? Bouwen we een community of beheren we gewoon een veiligere ruimte voor dezelfde oude games?
