Technisch gezien geldt alles dat ouder is dan twintig jaar als ‘vintage’. Maar je denkt waarschijnlijk niet aan Beanie Babies als dat woord je raakt. Je ziet vinylplaten. Metalen speelgoed. Zware, onhandige dingen.
Als je dozen op zolder hebt staan, of als je oma Tupperware hamstert, controleer dan de datum. De jaren zeventig hadden een vreemde, specifieke sfeer waar mensen nu premium prijzen voor betalen. Gedurfde vormen. Vreemde technologie.
Je hoeft oma’s Pyrex niet te verkopen op Erfgoedveilingen. Het kan zijn dat u momenteel op contant geld zit. Dit is wat de moeite waard is om naar te zoeken.
Apple’s eerste stappen
Steve Jobs en Steve Wozniak zijn niet begonnen in een glazen wolkenkrabber. Ze begonnen in 1976 met de Apple I. Het ziet eruit als een wirwar van circuits op een bord, maar het bracht een miljardenindustrie op gang.
Toen kwam de Apple II in 1977. Destijds kostte deze $ 1.300. Als het vandaag de dag werkt en het juiste toetsenbord heeft, heb je ongeveer $ 6.600 in je zak. Niet slecht voor rommel die vroeger in een garage stond.
Wil je serieus geld? Zoek een Apple-1. Als het in de doos zit, of in ieder geval werkt, is het onlangs verkocht voor $ 220.00,00. Dat is levensveranderend geld voor iets dat lijkt op een radio uit een dystopische film.
“Een bewijs van hun blijvende betekenis” is de beleefde manier om te zeggen dat tech-nerds elk bedrag zullen betalen om eigenaar te worden van het oorsprongsverhaal.
Spelgeschiedenis
De jaren ’70 gaven ons de Atari 260. Of gewoon de 260, aangezien de meeste mensen het gedeelte “videocomputersysteem” overslaan. Het is lelijk volgens de normen van vandaag. Pixelachtig. Glorieus.
Een standaardspel Space Invaders kan $ 1.450 opleveren. Een originele arcade-machine voor Asteroids kost $ 1.200. Zelfs de Pong-machine uit ’72 brengt er een paar honderd op.
Houd deze consoles schoon. Dozen in nieuwstaat? Je zou gemakkelijk $ 5,00 kunnen zien. Waarom dozen uit 197 weggooien? Bewaar ze. Misschien heb je een goudmijn verpakt in bruin papier.
Het speelgoed
Star Wars veranderde alles in 1977. Plotseling was elk actiefiguur een asset van beleggingskwaliteit. De sleutel is niet alleen het vinden van elk figuur. Het is het vinden van de zeldzame. De fouten.
Er is een Boba Fett-prototype. De raketschietende. Er bestaan slechts een paar dozijn. Het werd verkocht voor meer dan $ 200.000. Je zult er geen vinden bij Walmart. Maar als het online verschijnt? Bied alsof je leven ervan afhangt.
Dan is er Obi-Wan. Niet zomaar een Obi-Wan. Die met het dubbel uitschuifbare lichtzwaard. Verkocht voor $ 76k. Darth Vader heeft ook een soortgelijke dubbel telescopische versie. Zeldzaam. Duur. Als de doos kapot is, daalt de prijs. Verpakking is alles.
Designerlabels
Kleding uit 197. Serieus? Ja. Halston. Gucci. Yves Saint Laurent. Deze merken definieerden een look die goed verouderd is, of op zijn minst is uitgegroeid tot een wenselijke niche.
Een zijden wikkeljurk van Halston is niet alleen maar vintage. Het is verzamelinventaris. Afhankelijk van de staat worden stukken van deze zware hitters voor duizenden verkocht. Thredup zal zelfs merkkleding kopen om door te verkopen. Kijk dus eens in de kast. Die fluwelen jumpsuit is misschien niet alleen meer een kostuum. Het zou huurgeld kunnen zijn.
Retrotechnologie die niet in zakken past
Vóór smartphones was er de Sony Walkman TPS-L2. Het werd geïntroduceerd in 197, zag eruit als een baksteen en vereiste een koptelefoon zo dik als brandslangen. Vandaag? Voor een exemplaar in goede staat kun je €2,30 krijgen.
Hetzelfde geldt voor de Trinitron-kleurentelevisies. Zwaar, omvangrijk, duur. Minimaal $ 1k. Vroeger gooiden we dit spul weg als er iets nieuws uitkwam. Nu gaan we op jacht.
Vraag jezelf af: heb je echt de nieuwste telefoonupgrade nodig, of zijn de oude dingen echt waardevol? Het is een goed moment om te stoppen met het weggooien van oude elektronica in de prullenbak. Kijk eerst eens naar het model. Misschien haat je jezelf later als je ziet wat eBay wil voor die stoffige steen.
