Danielle vond haar werk leuk. Of dat dacht ze tenminste. Ze werkte in de softwaresector in Portland, veilig achter een bedrijfsmuur. Toen kwam het moederschap. Toen kwam AI.
Het ging niet geleidelijk. Het was een klif.
Medio 2024. Ze vertrok. Bijna niemand gebruikte toen AI om te coderen. Gewoon speelgoed. Een nieuwigheid. Nu. Een jaar later? Het is verplicht.
Danielle wil haar anonimiteit. Slim. Alleen haar voornaam. Ze sloot zich aan voor stabiliteit. Voor het vangnet van een technische opleiding.
“De vaardigheden die ik heb geleerd… dingen uit het hoofd… die besteden we nu gewoon uit”, zegt ze.
“Ik was goed in wat ik deed. Die baan bestaat niet meer.”
Grote tech-managers houden van de uitdrukking ‘vibe coding’. Zuckerberg zei dat AI binnen 18 maanden de meeste metacode zal schrijven. Altman denkt dat het een markt is die miljarden waard is. Ze maken geen grapje.
De verandering raakte iedereen. Maar het trof moeders het hardst. Ze stapten weg toen de vloer eruit viel.
Het witteboordenwerk ligt onder vuur. Recht, financiën, verkoop. Iedereen is nerveus. Maar coderen? Het werd eerst uitgesneden.
Sinds mei 2025 hebben Anthropic en OpenAI hun nieuwe tools laten vallen. Nu is het niet schrijven. Het is babysitten.
Een projectmanager in Groot-Brittannië kent de sfeer. Ze is met zwangerschapsverlof. Haar manager stelde voor dat ze tijdens haar vrije tijd haar AI-vaardigheden zou opfrissen.
‘Ik voelde me kwetsbaar’, zegt ze. Ze bleef anoniem. Bang voor represailles. Haar bureau wil dat AI het zware werk doet. Maar ze heeft een wettelijk loon. Ze kan zich geen cursus veroorloven. Of misschien wil ze dat gewoon niet.
“Het is niet iets dat ik tijdens mijn verlof zou moeten doen”, zegt ze. Maar ze maakt zich zorgen. Als ze achterop raakt, is zij dan de volgende? Het ontslagseizoen eindigt nooit echt.
Niet elk verhaal is tragisch. Sommige zijn gewoon vreemd.
Mary McCreary werkt in de gezondheidszorgtechnologie in de VS. Ze had een hekel aan codereview. Ik heb er altijd een hekel aan gehad. AI heeft dat veranderd. Het verklaart nu de logica. Het ontwart de rommel.
“Vroeger waren vervelende taken mijn hersenkraker”, geeft McCreary toe. Nu ziet ze alleen de moeilijke problemen. Alle verveling is verdwenen. Is dat goed? Misschien. Of misschien is het gewoon vermoeiend.
Dan is er de moeder in Minnesota. Werken in de marketingtechniek. Terugkeren in september 2024 was wreed.
‘Hormonen’, zegt ze. “Hersenen veranderen. Het enige wat ik kan doen is aan de baby denken.”
Ze was er niet klaar voor. Haar bedrijf gebruikte aanvankelijk AI zoals Stack Overflow 2.0. Help gewoon met debuggen. Maar nu? Alles verloopt via een AI-model. Ze houden een klassement bij. Wie heeft de AI het meest gebruikt? Wie heeft zelf de minste code geschreven?
‘Ik ben een poppenspeler,’ lachte ze.
Vervolgens kwam Claude Opus 4.0 in november uit.
‘Godverdomme,’ zei ze. Een kwart van het werk deed ze alleen. Snel. Vies. Het is klaar. En ze raakte in paniek.
Als ik het werk van een team kan doen… wie heeft er dan een team nodig?
Het zoeken naar een baan is erger. Danielle werd drie maanden vóór de bevalling ontslagen. Ze begon te solliciteren. De advertenties wilden ‘AI-ervaring’. Onduidelijk. Angstaanjagend.
“De onduidelijkheid was zenuwslopend.” Ze wist niet wat ze miste.
Vrouwen die terugkeren uit zwangerschapsverlof bestrijden altijd een vooroordeel. Werkgevers gaan ervan uit dat de betrokkenheid is afgenomen. Deskundigen noemen het een systeemontwerpfout. Het wordt gezien als een uitgang, niet als een pauze.
Voeg nu AI toe aan de mix. Je krijgt een alfabetiseringskloof. Moeders keren terug achter de curve.
Rachel Grocott van Pregnant Then Screwed zegt het botweg. “Gelaagd nadeel op ongelijkheid.”
Danielle stuurde 40 cv’s. Eén sollicitatiegesprek. Eenenveertig andere mensen konden het niets schelen. Het zwembad is diep. Te diep. Juniorfuncties zijn gevuld met senioren die wanhopig op zoek zijn naar elk werk.
“Ik wil niet met hen concurreren”, zegt de ingenieur uit Minnesota.
Danielle probeert nu kleine projecten uit. Coderen met AI. Gewoon om in beweging te blijven. Maar de kloof groeit dagelijks.
“Ik voel me angstaanjagend verwijderd”, zegt ze.
Mensen denken nu anders over baby’s. Over carrières. De klok tikt luider als je er niet bent om hem te horen. En als je terugkomt.
