Personeelsbeloningen zijn deze week trending. Niet omdat het goed gaat.
Drie afzonderlijke verhalen over Amerikaanse bedrijven die de niet-looncompensatie schrappen, haalden onlangs de krantenkoppen. Het zorgt ervoor dat je weg wilt kijken. Dat wil je niet.
Het AI-excuus
Neem TTEC. Een technisch adviesbureau gevestigd in Texas. Eerlijk gezegd moeilijk om de naam te onthouden totdat ze op deze manier nieuws haalden.
Ze hebben de discretionaire 401k-matching voor 16.00 werknemers opgeschort. Met onmiddellijke ingang van kracht. Duurt minstens tot eind 2026.
Interne memo’s laten zien waar het geld naartoe gaat. AI-certificeringen. Hulpmiddelen. Automatisering opleiding. Ze bouwen bots. Wij verliezen de wedstrijd.
Het is niet alleen TTEC.
Deloitte, de enorme auditgigant, bezuinigt ook. Vanaf volgend jaar voor sommige werknemers. Betaald verlof? Omlaag. Ouderschapsverlof? Gehalveerd. De vergoeding van $ 50.000 voor adoptie, draagmoederschap en IVF? Weg.
Zoom heeft ook de draaiknop aangepast. Het ouderschapsverlof is teruggebracht van 22 weken naar 18 weken. Specifiek voor bevallende ouders. Kleine verandering op papier. Groot verschil bij de bank.
Dus wat drijft dit? Komen er nog meer bezuinigingen? Wij hebben geen idee.
Maar het voelt te simpel om ‘bedrijfsgeesten die AI gaan gebruiken’ de schuld te geven.
Klassenoorlog thuis
Joan C. Williams heeft deze cyclus eerder gezien. Ze is hoogleraar rechten aan de UCSF en schrijft uitgebreid over de machtsdynamiek op de werkplek.
“Wat Deloitte heeft gedaan is volkomen onfatsoenlijk”
Ze merkt op dat de bezuinigingen niet eens gelijkmatig zijn aangebracht. Deloitte bezuinigt op de arbeidsvoorwaarden voor intern personeel op het gebied van administratie, IT en financiën. Klantgerichte rollen? Veilig. Hun voordelen blijven.
Voor een administratief medewerker daalt het ouderschapsverlof van zestien weken naar acht weken.
Het voelt willekeurig. Wreed. Williams zegt dat wanneer de arbeidsmarkten krap zijn, werkgevers genereus handelen. De macht verschuift de andere kant op, de voordelen krimpen. Het is een basishefboom.
AI is slechts een handige zondebok.
Het zinkgat in de gezondheidszorg
Er is echter nog een andere factor. Kosten. Echte, hypermoderne kosten.
De subsidies uit de Affordable Care Act liepen eerder dit jaar af. Mensen begonnen gezondheidsplannen volledig te laten vallen. Verzekeraars verhoogden de premies ter compensatie.
Sarahjane Sacchetti kent dit spel goed. Ze leidde vroeger grote bedrijven voor de uitkeringsadministratie. Nu bouwt ze nieuwe zorginitiatieven. Ze zegt dat de door de werkgever gesponsorde ziektekosten de afgelopen vijf jaar enorm zijn gestegen.
Mercer heeft vorig jaar 1700 Amerikaanse werkgevers ondervraagd. De projectie? De zorgkosten per werknemer stijgen volgend jaar met 6,5 procent. De hoogste sprong sinds 2010. En dat geldt ook voor bedrijven die al proberen de kosten te verlagen.
Als ze zouden stoppen met bezuinigen zou de prijsstijging bijna 9 procent bedragen.
“Dit begint invloed te krijgen op hoe u naar de totale beloning kijkt.”
Sacchetti wijst erop dat het bedrijf hier niet noodzakelijkerwijs de slechterik is. Het Amerikaanse gezondheidszorgbeleid is gebroken. Het veiligheidsnet zit vol gaten. Werknemers voelen die stress als ze de dekking verliezen.
De mondiale uitbijter
Williams merkt iets grimmigers op.
De Verenigde Staten hebben geen federaal betaald ouderschapsverlof. Het deelt dit onderscheid alleen met Papoea-Nieuw-Guinea en achternaam.
Basisvoorzieningen zoals pensioenen en ouderschapsverlof beschouwen wij als optionele relatiegeschenken. Andere geïndustrialiseerde landen beschouwen ze als rechten. Williams stelt dat Amerika zich op dit vlak moet aansluiten bij “de rest van het universum”.
Er zit ironie in de huidige politieke retoriek. Politici praten eindeloos over vrouwen die minder baby’s krijgen. Dr. Mehmet Oz noemde ons vorige week in het Oval Office ‘underbaby’.
Als het doel meer kinderen is, is een alomvattend federaal verlofbeleid de logische stap. In plaats daarvan noemde Oz het maken van baby’s ‘het meest creatieve wat er is’.
AI-CEO’s vinden dat waarschijnlijk inefficiënt.
Normaliseer de rotting niet
Williams waarschuwt voor overdrijving. We hebben nuance nodig.
Zoom ging van ‘zeer genereus’ naar gewoon ‘genereus’. 18 weken ligt nog steeds voor op de Amerikaanse curve. Als we elke bezuiniging al te simplistisch beschouwen als een apocalyps, gebruiken bedrijven deze uitschieters als dekmantel voor verdere bezuinigingen.
Onderzoek ondersteunt het behoud van de voordelen.
Walt Cascio vergeleek Costco en Sam’s Club op beroemde wijze. Lage lonen en slechte omstandigheden zijn uiteindelijk schadelijk voor het bedrijfsresultaat. Williams is het daarmee eens.
Het blindelings verlagen van de arbeidskosten werkt vaak averechts. Het schaadt de concurrentiepositie van een organisatie op de lange termijn.
Wie krijgt de woede?
Hier is het uitzicht.
Werknemers zouden woedend moeten zijn. Er vonden massaontslagen plaats. Vervolgens gebruikten bedrijven hun macht om het levensbloed van werknemers te beroven. Ze namen de voordelen weg om de belediging te beperken.
Maar een deel van de woede hoort ergens anders thuis.
Kijk naar de overheid. Het lukte niet om betaalbare gezondheidszorg te bieden. Geen betaald gezinsverlof. De sociale steunstructuur ontbreekt.
Als werknemers zich verzetten tegen de C-Suite, moeten ze ook een moeilijkere vraag stellen. Waarom dringen diezelfde CEO’s niet aan op een menselijk federaal beleid? Waarom gebruiken ze hun enorme invloed niet om het kapotte systeem te repareren?
Zij profiteren van de rotting.
De verantwoordelijkheid ligt helemaal bovenaan.
Wat gebeurt er als ze uiteindelijk besluiten dat het niet langer winstgevend is om voor hen te zorgen? Wij wachten af.
