Brama Bronsona. Widziałeś je. To słynne wejście do studia Paramount Pictures w Hollywood. Wygląda monumentalnie i niezawodnie. Ale firma stojąca za tymi bramami zmieniała właścicieli częściej niż większość ludzi zmienia telefony. Dziś jest własnością Skydance, po okresie własności przez Paramount Global, a wcześniej przez Viacom w 1994 r.
To skomplikowana historia fuzji i przejęć. Ale jego korzenie są niezwykle proste.
Strategia dystrybucji z 1914 r
Paramount nie zaczynało jako fabryka produkująca filmy. Zaczęło się od kanału dystrybucji.
WW Hodkinson założył Paramount Pictures Corp. w 1914 roku. Celem była dystrybucja. Udostępniał przestrzeń dystrybucyjną dla Famous Players Film Company Adolpha Zukora i Feature Play Company Jessego L. Lasky’ego. Zezwolił także innym producentom na promowanie tam swoich filmów.
W roku 1916 sprawy przybrały poważny obrót.
Zukor i Lasky połączyli swoje spółki. Założyli firmę Famous Players – Lasky Corporation. Następnie przejęli Paramount. Zachowali nazwę Paramount. To miało sens. Marka zyskiwała na popularności.
Studio szybko się rozrastało. Dlaczego? Z powodu gwiazd.
Mary Pickford.
Gruby Arbuckle.
Glorii Swanson.
Klara Łuk.
Rudolfa Valentino.
To nie byli tylko aktorzy. To były pierwsze światowe gwiazdy. Paramount je spakował. Rynek je kupił.
Wczesne hity ugruntowały reputację. Zaczarowany powóz (1923). Reklamowano go jako pierwszy „wielki western”. Ogromna skala. Dekoracje na dużą skalę.
Potem przyszło „Dziesięć Przykazań” (1923). Wyreżyserował go Cecil B. DeMille. Epopeja biblijna. Udowodnił, że Paramount potrafi sobie poradzić ze spektakularnymi produkcjami. Nie tylko romans. Nie tylko komedie. Monumentalna opowieść.
To był fundament. Do parków tematycznych. Przed wojnami streamingowymi. Tylko umowa dystrybucyjna, która uświadomiła sobie, że posiadanie gwiazd jest lepsze niż tylko ich wynajmowanie.
Brama nadal stoi. Biznes? Ewoluował. Ale wczesne ruchy określiły trajektorię rozwoju.
Listę obsady czyta się jak zestawienie „kto jest kim” ze złotej ery Hollywood. Pod koniec lat dwudziestych Paramount Pictures zgromadziło gwiazdorską obsadę, w skład której wchodzili Claudette Colbert, Carole Lombard i Marlene Dietrich. Mae West i Gary Cooper wnieśli na ekran swoją wyjątkową charyzmę. Maurice Chevalier, W.K. Muzycznego i komediowego uroku dodają Fields i Bing Crosby. Reżyserzy tacy jak Ernst Lubitsch, Joseph von Sternberg i Rouben Mamoulian przesuwali granice sztuki.
Jednak sam talent nie wystarczył, aby uchronić je przed kryzysem strukturalnym. Przejście na filmy dźwiękowe spowodowało ogromny kryzys finansowy. Sieć kin studia miała trudności z przystosowaniem się do nowych warunków. Wydatki szybko rosły, a dochody zamarły.
W 1933 roku ogłoszono upadłość firmy Paramount.
Stanowiło to wyraźny kontrast w stosunku do sukcesu wcześniejszych hitów. Plakat do niemego eposu Sylvestra B. DeMille’a z 1923 roku „Dziesięć przykazań” pozostaje symbolem dawnej dominacji studia. Jednak ta dominacja została zbudowana na kruchym fundamencie. Kina nierozerwalnie łączyły się z produkcją. Gdy zawiódł jeden sektor, zawalił się cały system.
Jak udało im się odzyskać siły? Nie z magią. I przy pomocy restrukturyzacji. Upadłość nie była końcem. Stało się ponownym uruchomieniem. Studio wyszło z kryzysu wzmocnione. Inny. Ale wciąż stoi.
Okres ten oznaczał krytyczną zmianę w dynamice ery systemów studyjnych. Nie chodziło tylko o kręcenie dobrych filmów. Chodziło o przetrwanie modelu biznesowego. Kina i produkcja nie były już siecią bezpieczeństwa. Stały się ciężarem.
„Chociaż studio w dalszym ciągu produkowało filmy, które odniosły sukces zarówno artystyczny, jak i finansowy, poniosło straty w sieci kin w okresie przechodzenia na talkie”.
Jakie lekcje można wyciągnąć? Moc gwiazd nie rekompensuje długu strukturalnego. Można mieć dowcip Lubitscha i urok Dietricha. Jeśli jednak Twoja sieć kin przynosi straty, bankructwo jest nieuniknione.
Upadek Paramount w 1933 r. wymusił ponowne zbadanie integracji pionowej. Samo posiadanie gwiazd nie wystarczyło. Konieczne było posiadanie kanału dystrybucji. I ten kanał był zatkany.
Ożywienie finansowe studia nastąpiło wraz z reorganizacją w 1948 roku w Paramount Pictures, Inc., ale zwycięstwo było krótkotrwałe. Dwa lata później Sąd Najwyższy zadał miażdżący cios. Sąd orzekł, że siedem głównych studiów, w tym Paramount, naruszyło ustawę antymonopolową Shermana. Zbudowali swoje imperium, kontrolując zarówno produkcję, jak i dystrybucję filmów. Rozwiązanie było proste: studia musiały sprzedać swoje sieci kin.
Ta wymuszona alienacja zmieniła wszystko. Paramount nie mógł już gwarantować, gdzie i kiedy jego filmy będą wyświetlane. Integracja pionowa została zniszczona. Utraciwszy tę władzę, studio zmieniło strategię wydawania treści. Przestali produkować ogromne ilości filmów. Zamiast tego skupili się na mniejszej liczbie zdjęć przy większych budżetach. Był to ryzykowny zwrot, ale zdefiniował nową erę Hollywood.
Twórcza inspiracja wśród zmian regulacyjnych
Utrata kontroli nad kinami nie zabiła kreatywności. Lata czterdzieste i pięćdziesiąte XX wieku były złotym wiekiem dla Paramount Pictures, napędzanym wyjątkowymi twórczymi głosami. Studio opierało się na satyrze, dramacie i rozrywce.
Preston Sturgis tworzył ostre, satyryczne komedie. Jego film The Lady Eve z 1941 roku, w którym wystąpili Barbara Stanwyck i Henry Fonda, pozostaje szczytem dowcipnego dialogu i cynizmu. To doskonały przykład tego, jak Sturgis wykorzystał humor do krytyki hierarchii społecznych.
„Studio wyprodukowało przełomowe filmy, takie jak Double Indemnity i Sunset Boulevard, udowadniając, że wysoka jakość może zrekompensować zmniejszoną kontrolę nad dystrybucją”.
Billy Wilder stał się kolejną ostoją tej epoki. W jego twórczości łączył cynizm z wysokim dramatyzmem. Double Indemnity (1944) na nowo zdefiniował gatunek filmu noir. Pięć lat później Sunset Boulevard (1950) brutalnie spojrzał na wyblakłe gwiazdy Hollywood. To nie były tylko filmy. Były to dostosowania kulturowe.
Tymczasem cykl filmowy Droga do… przyniósł sukces innego rodzaju. Bob Hope, Bing Crosby i Dorothy Lamour wystąpili w Droga do Zanzibaru (1941) i Droga do Rio (1947). Filmy te dawały widzom szansę na ucieczkę. Były jaśniejsze w porównaniu do mroczniejszych dzieł Wildera, ale przyciągały ogromną publiczność.
Ekspansja na nowe gatunki
Na początku lat pięćdziesiątych portfolio studia znacznie się poszerzyło. Reżyser George Stevens nakręcił Shan (1953), który ożywił zachodni gatunek z jego moralną złożonością. Stanowiło to wyraźny kontrast w stosunku do prostszych bohaterów z poprzednich dekad.
Alfred Hitchcock przyniósł do studia „Okno na podwórze” (1944). Film został zbudowany na napięciu i podglądactwie (obserwacji innych), a nie na akcji. Pokazało, że Paramount może działać równie dobrze w przypadku thrillerów psychologicznych, jak i musicali.
Cecil B. DeMille zakończył dekadę z hukiem. Jego remake Dziesięciu przykazań z 1956 roku był cudem technicznym. Jego powstanie wymagało ogromnych środków, co odpowiadało nowej strategii produkcji mniejszej liczby, ale droższych filmów. Film stał się jednym z najbardziej dochodowych filmów swoich czasów.
Okres ten udowodnił, że presja regulacyjna może zwiększyć koncentrację. Bez ubezpieczenia własnych teatrów, Paramount
Przejście ze studia do konglomeratu
Złoty wiek indywidualnych szefów studia odchodził już w przeszłość. W latach sześćdziesiątych Paramount nie tylko walczył z innymi studiami; został wchłonięty przez większe i bardziej biurokratyczne machiny. Firma połączyła się z Josephem E. Levine, Inc., co oznacza zmianę strategii. Levine był znany z dystrybucji filmów takich jak Różowa Pantera i Casino Royale. Było to pragmatyczne posunięcie mające na celu zdobycie udziału w rynku, a nie artystyczne.
Potem przyszła fala przejęć przedsiębiorstw z lat 60. XX wieku. Kontrolę nad firmą przejął Gulf+Western Industries, ogromny konglomerat przemysłowy. Nie obchodził ich celuloid i cellulit. Dbali o bilanse. Paramount stał się tylko jedną pozycją w portfolio obejmującym opony, górnictwo i ubezpieczenia.
To był początek końca tradycyjnego modelu hollywoodzkiego. Gulf+Western wykorzystał Paramount jako dojną krowę do finansowania innych projektów. Ale strategia znów się zmieniła. Spółka dominująca zdała sobie sprawę, że przyszłość leży w mediach i komunikacji. W 1989 zmienili nazwę. Gulf + Western Industries zmieniło nazwę na Paramount Communications Inc. Nie była to tylko zmiana marki. Był to sygnał, że studio wreszcie wraca do korzeni.
Transformacja z giganta branżowego w firmę skupioną na mediach zmieniła na dziesięciolecia sposób finansowania i dystrybucji filmów.
Fuzja z Levine była rozwiązaniem tymczasowym. Era Zatoki Perskiej i Zachodu była zmianą strukturalną. A co z rebrandingiem z 1989 roku? To było potwierdzenie. Konglomerat nie był już zdywersyfikowanym holdingiem przemysłowym. Został graczem multimedialnym. I ta różnica ukształtowała kolejne czterdzieści lat finansowej rzeczywistości Hollywood.
Przejdź od gwiazd do historii
Wczesne lata sześćdziesiąte przyniosły cichą, ale fundamentalną zmianę w Hollywood. To nie była głośna rewolucja. Nikt nie złożył żadnych oświadczeń. Ale jeśli przyjrzysz się uważnie plakatom, możesz zauważyć zmianę ostrości.
W Psychozie (1960) Vera Miles, John Gavin i Anthony Perkins wystąpili w filmie, który na zawsze zmienił gatunek horroru. Hitchcock nie potrzebował ogromnego budżetu. Potrzebował napięcia, kobiety biorącej prysznic i mężczyzny, który wyglądałby zbyt normalnie. Perkins był gwiazdą, ale Norman Bates stał się ikoną. Widzów nie obchodził już system studyjny. Byli przestraszeni.
Potem przyszło Śniadanie u Tiffany’ego (1961). George’a Pepparda, Audrey Hepburn i Patricii Neal. Reżyseria: Blake Edwards. Hepburn była nie tylko piękna. Była trudna. Holly Golightly była chaosem owiniętym w Chanel. Tak, film sprzedał fantasmagorię. Ale sprzedawał też samotność za fasadą przepychu.
To nie były tylko filmy. Były to przypadki z psychologii publiczności.
Dlaczego zmieniła się publiczność
Przed Psycho studia opierały się na systemie gwiezdnym. Wiedziałeś, kto wystąpił w filmie. Kupiłeś bilet. Po Psycho scenariusz i koncepcja stały się ważniejsze.
- Ryzyko kontra nagroda: Hitchcock podjął ogromne ryzyko. Wykorzystał aktorów drugoplanowych. Aby zaoszczędzić pieniądze, fotografowałem w czerni i bieli. Dostał dziesięciokrotność budżetu.
- Siła tonu: Śniadanie u Tiffany’ego było pełne romantyzmu. Ale podważał to smutkiem. Ta mieszanina zadziałała. To nie był czysty eskapizm. To było prawdziwe.
Studia zaczęły słuchać. Przestali pytać: „Kim jest gwiazda?” i zacząłem pytać: „Jaki jest haczyk?”
Biznes strachu i romansu
Spójrzmy mniej więcej na liczby. Psychoza kosztowała około 800 000 dolarów. W pierwszym wydaniu zarobił ponad 32 miliony dolarów. Jest to powrót 40-krotny. Żadne studio nie widziało takiej wydajności. Udowodnił, że oryginalne historie mogą przebić drogie spektakle.
Śniadanie u Tiffany’ego było inne. Kosztowało to około 1,8 miliona dolarów. Zarobił około 13 milionów dolarów. Nie tak wybuchowy jak Psycho. Ale miał odporność. Sprzedawał towar. Zdefiniował modę. Miał długowieczność.
Te dwa filmy pokazują dwie ścieżki zysku:
- Film wydarzenia: Wysoka wartość szoku. Szybki zwrot kosztów. „Psycho” jest tutaj wzorem.
- Film lifestylowy: Wpływ kulturowy. Długi ogon sprzedaży. Tutaj pasuje śniadanie u Tiffany’ego.
Obydwa były mądrymi posunięciami biznesowymi. Wymagały jednak różnych strategii.
Co to oznacza dla inwestorów?
Nie możesz po prostu skopiować Psycho. Nie można po prostu skopiować „Śniadania u Tiffany’ego”. Ale możesz się uczyć na podstawie ich struktury.
- Poznaj swoich odbiorców: Psycho był skierowany do poszukiwaczy mocnych wrażeń. „Tiffany” jest dla marzycieli dążących do tego, co najlepsze. Wyjaśnij wyraźnie, z kim rozmawiasz.
- Koszty kontroli: Psycho odniósł sukces, ponieważ był zwięzły. Nie przesadzaj z produkcją. Wydajność tworzy marżę.
- Stwórz markę: Tiffany stała się marką jeszcze przed premierą filmu
Harrison Ford nie stał się Indianą Jonesem przez przypadek. Odziedziczył dziedzictwo studyjnych gigantów, którzy wiedzieli, jak tworzyć kulturę. Przyjrzyj się obrazom z „Ojca chrzestnego” (1972). Salvatore Corsitto i Marlona Brando. Napięcie pojawia się nie tylko w scenariuszu. Jest w oświetleniu. To zależy od wagi decyzji. Francis Ford Coppola nie tylko nakręcił film. Stworzył moment, który zdefiniował amerykańskie kino.
Potem był Indiana Jones: Poszukiwacze zaginionej Arki (1981). Stevena Spielberga. Harrisona Forda. Trzask bicza stał się ikoniczny, ale za nim kryła się zimna, twarda strategia biznesowa. Paramount nie tylko kręcił filmy. Budowali imperium.
Przejście do dominacji telewizyjnej
Pod koniec lat 60. model studyjny zaczął się rozpadać. Stary system Hollywood umierał. Paramount zobaczył znaki na ścianie. Gwałtownie zmienili kurs.
W 1967 roku dokonali ruchu, który zdefiniował następne trzy dekady. Przejęli Desilu Productions. Znasz to imię. Lucille Ball. „Kocham Lucy” (1951–56). To nie był tylko hit. Był to szablon do produkcji serialu komediowego. Zakup Desilu dał firmie Paramount natychmiastową władzę w salonie.
Na tym nie poprzestali. Zaczęli produkować seriale, które definiowały czas spędzony w rodzinie.
- *** „Rodzina Branny”*** (1969–74). Wyidealizowana fantazja o życiu na przedmieściach.
- *** „Szczęśliwe dni”*** (1974–84). Nostalgia w formie rozrywki.
- *** „Taksówka”*** (1978–83). Brudne, miejskie, wadliwe postacie.
- *** „Mewa”*** (1982–93). Bar jako schronienie.
- “Frasier” (1993–2004). Inteligentny spin-off.
To nie był przypadek. Skupiono się na telewizji. Paramount Television stała się potężną siłą. Podczas gdy inne studia się wahały, postawiły na nią.
Dystrybucja filmów: wysoka stawka, wysokie nagrody
Ale filmy? To były kamienie szlachetne. Lata 1960–1981 to mieszanka thrillerów psychologicznych, dramatów romantycznych i epickich hitów kinowych.
Weź Psychozę (1960). Hitchcocka. Zaszokować. Zmieniło to sposób, w jaki widzowie postrzegali napięcie. Potem Śniadanie u Tiffany’ego (1961). Audrey Hepburn. Czy styl jest ważniejszy niż treść? Nie. Styl to jako treść. Sprzedawał styl życia.
W 1970 roku ukazał się „Love Story”. Inny rodzaj uderzenia. Smutny. Prosty. Opłacalny.
Potem przyszli zawodnicy wagi ciężkiej.
„Czas apokalipsy” (1979). Znowu Coppola. Zejście w szaleństwo. Nie tylko film wojenny. Krytyka władzy.
Star Trek: Film (1979). I jego kontynuacje. Udowodnił, że science fiction może być wielkim biznesem.
I kontynuacja Ojca Chrzestnego. Nie tylko powtórzyli pierwszy film. Rozszerzyli mitologię.
Kontynuacje Indiany Jonesa. Dzięki nim przygoda przetrwała.
To była era blockbusterów. Ale nie chodziło tylko o pieniądze
Ten obraz stał się ikoniczny. Oddaje esencję Ameryki lat 50. XX wieku, widzianą przez pryzmat lat 70. Zgodnie z ruchem wskazówek zegara, od lewego dolnego rogu, Anson Williams jako Potsie, Don Most jako Ralph, Henry Winkler jako Phoney i Ron Howard jako Richie. Na pozór to tylko zdjęcie promocyjne serialu Happy Days. Maskuje jednak złożoną lekcję na temat hollywoodzkiej ekonomii, brandingu i nierównej dystrybucji bogactwa w przemyśle rozrywkowym.
Ta obsada przez dziesięciolecia była symbolem przyzwoitości w amerykańskiej telewizji. Jednak bliższe przyjrzenie się trajektoriom ich finansów ujawnia, dlaczego niektórzy aktorzy budują trwałe imperia, podczas gdy inni walczą o przetrwanie długo po tym, jak kamery przestają kręcić. Sam serial stał się ogromnym fenomenem kulturowym, liczącym 258 odcinków w ciągu dziewięciu sezonów. Ale prawdziwa historia nie leży w rankingach, ale w tantiemach i umowach backendowych.
Nagroda Foni: dlaczego jedna rola zmieniła wszystko
Arthur „Phoni” Fonarelli z Henry’ego Winklera nie tylko dołączył do obsady; stał się rdzeniem serialu. Choć koncepcja Happy Days opierała się na nostalgicznych relacjach rodzinnych w domu Cunninghamów, oglądalność wzrosła, gdy na pierwszy plan wysunęła się postać Winklera. Ta zmiana miała charakter nie tylko kreatywny, ale także finansowy.
Winkler wynegocjował jedne z najbardziej lukratywnych kontraktów swoich czasów. Nie tylko otrzymał wynagrodzenie. Zapewnił sobie znaczną część przychodów z backendu. W branży, w której aktorzy zazwyczaj zarabiają tygodniowo, umowa Winklera umożliwiła mu udział w zyskach z dystrybucji. To jest kluczowa różnica. Opłaty licencyjne za syndykację są źródłem długoterminowego bogactwa dla członków obsady długo emitowanych seriali komediowych.
„Syndalizacja to miejsce, w którym aktorzy seriali komediowych zarabiają prawdziwe pieniądze”.
Chociaż dokładna liczba udziałów Winklera w backendzie jest poufna, eksperci branżowi szacują, że jego zarobki z samej dystrybucji „Happy Days” prawdopodobnie przekroczyły 100 milionów dolarów. To nie było szczęście. Były to negocjacje strategiczne u szczytu popularności serialu. Wykorzystał ogromną popularność swojej postaci, aby zdobyć udziały w samym aktywie.
Strategiczny zwrot Rona Howarda: od aktora do producenta
Ron Howard, który grał rozsądnego Richiego Cunninghama, wybrał inną ścieżkę. Chociaż jako główny aktor zarabiał pokaźną pensję, jego prawdziwy sukces finansowy nastąpił dzięki pracy za kulisami. Howard nie polegał wyłącznie na swoich dochodach z aktorstwa. Przerzucił się na reżyserię i produkcję, wykorzystując swoją sławę do stworzenia firmy produkcyjnej.
Decyzja o przejściu na produkcję pozwoliła mu kontrolować dużą część strumienia dochodów. Chociaż Happy Days zapewniło mu kapitał początkowy i rozpoznawalność nazwiska, jego późniejsza praca w filmie i telewizji przyniosła znacznie wyższe zyski. Podróż Howarda ilustruje ważną lekcję dla każdego, kto pracuje w branżach kreatywnych: dywersyfikuj źródła dochodów. Poleganie wyłącznie na rolach aktorskich jest ryzykowne. Utworzenie udziałów w produkcji zapewnia stabilność i skalowalność.
Reszta obsady: poruszanie się po świecie królewskim i długowieczności kariery
Anson Williams i Don Most, którzy grali odpowiednio Potsie i Ralpha, stanowią kontrastujący przykład. Byli częścią głównej obsady, pojawiając się w prawie każdym odcinku. Oznacza to, że są uprawnieni do znacznych opłat licencyjnych z tytułu wyświetleń w ramach dystrybucji.
Jednak ilość
Zespół stojący za hitowym serialem komediowym „Cheers” jest często wspominany jako jedna z najbardziej ikonicznych grup w historii telewizji. Jeśli spojrzysz na zdjęcia promocyjne ze szczytu programu, zobaczysz znajomą obsadę.
(od lewej do prawej): George Wendt, Shelley Long, Ted Danson, Rhea Perlman, Woody Harrelson i John Ratzenberger. Pozostali członkowie obsady długo emitowanego serialu „Cheers”, których nie widać na tym zdjęciu: Nicholas Colasanto, Kirstie Alley, Kelsey Grammer i Bebe Newworth.) Paramount Television
Główni bywalcy baru
Ted Danson wcielił się w Sama Malone’a, byłego miotacza zastępczego, który stał się właścicielem baru. Pozostał w serialu przez wszystkie jedenaście sezonów. George Wendt wciela się w Norma Petersona, stałego klienta znanego ze swojej kwestii „Gdzie jest mój ciepły?” Woody Harrelson dołączył do trzeciego sezonu jako Woody Boyd, naiwny rolnik z Kansas. John Ratzenberger był Cliffem Clavinem, listonoszem i mieszkańcem, który uważał się za wszechwiedzącego.
Shelley Long występuje w roli Diane Chambers, aroganckiej prawniczki, która pojawia się w życiu Sama i w jego barze. Opuściła serial w piątym sezonie, a jej nieobecność zmieniła dynamikę między bohaterami.
Wybitne nieobecności i dodatki
Zdjęcie nie przedstawia wszystkich, którzy stworzyli serial, jaki znamy. Nicholas Colasanto grał trenera, starszego przyjaciela Sama i pierwotnego menadżera baru. Zmarł w drugim sezonie. Następnie bar przeszedł pod kontrolę postaci Teda Dansona.
Kirstie Alley zastępuje Shelley Long w roli Rebeki Howe, ambitnej szefowej Sama w Nowym Jorku. Pozostała w serialu przez pięć sezonów. Kelsey Grammer zaczynał jako doktor Frasier Crane, brat Sama i psychiatra. Najpierw pojawił się gościnnie, a następnie został stałym członkiem obsady. Jego występ 角色 cieszył się tak dużą popularnością, że na jego podstawie powstał spin-off Frasier. Bebe Newworth dołączyła do serialu jako Lilif Sternin, była żona Frasiera i akademicka rywalka.
Dlaczego to jest ważne?
Znajomość pełnej obsady pomaga zrozumieć ewolucję serii. Różni aktorzy wnieśli różną energię. Spokój Norma kontrastował z gadatliwością Cliffa. Charyzma Sama zderzyła się z inteligencją Diane. Później ambicja Rebeki i pretensjonalność Frasiera dodały nowe warstwy.
Mieszanka zwykłych postaci i postaci rotacyjnych zapewniła świeżość scenariusza. Pozwoliło to również na rozwinięcie długoterminowych fabuł. Relacja Sama i Diane zdefiniowała wczesne sezony. Odejście Frasera utorowało drogę do udanej kontynuacji.
Liczby rzeczywiste i kompromisy
Seria trwała jedenaście sezonów. Był emitowany w telewizji NBC od 1982 do 1993. Ted Danson otrzymał za swoją rolę sześć nominacji do nagrody Emmy. Kelsey Grammer zdobył cztery nagrody Emmy za rolę Frasiera, zarówno w serialu oryginalnym, jak i w spin-offie.
Shelley Long odeszła po pięciu sezonach. Jej odejście było poważnym kompromisem. Na początku oceny spadły. Serial musiał wymyślić się na nowo bez Diane. Skupiał się bardziej na postaciach w barze i życiu Sama. Ta zmiana zakończyła się sukcesem.
Śmierć Nicholasa Colasanto była prawdziwą tragedią. Serial musiał szybko usunąć go z historii. Wyjaśnili śmierć trenera poza ekranem. To zmusiło Sama do przejęcia baru. Stało się to ważnym punktem fabuły.
Gdzie teraz obejrzeć
Jeśli chcesz zobaczyć całą obsadę w akcji, skorzystaj z usług przesyłania strumieniowego, takich jak Peacock
Fuzja Viacomu i dominacja kasowa w latach 90
Krajobraz Hollywood zmienił się dramatycznie w 1994 roku. Viacom Inc. nie tylko nabyła udziały w Paramount Communications; wykupiła całą firmę. Fuzja ta przygotowała grunt pod dekadę bezprecedensowej dominacji handlowej.
Filmy, które wyszły z Paramount w tym okresie, odniosły nie tylko sukces. Stały się fenomenem kulturowym.
Spójrz na listę obrazów.
„Ghost” ukazał się w 1990 roku i stał się ogromnym hitem.
Potem przyszedł Forrest Gump w 1994 roku.
Braveheart pojawił się w 1995 roku.
Ale perłą kolekcji był Titanic.
Wydany w 1997 roku epicki film Jamesa Camerona nie był samodzielnym projektem Paramount. Była to koprodukcja z 20th Century Fox. To partnerstwo okazało się decydujące. Film pobił wszelkie rekordy. Podzielił się absolutnym rekordem największej liczby nagród Akademii, otrzymując 11 statuetek.
Ale co ważniejsze, rozbił banki. Titanic stał się pierwszym filmem w historii, który przekroczył granicę 1 miliarda dolarów w światowym box office.
Liczba ta zmieniła sposób, w jaki studia oceniały potencjalne zyski.
Przejęcie Viacom dało firmie Paramount zasoby do realizacji tych ogromnych projektów. Wyniki mówiły same za siebie.
Split i kurs chiński
Era Brave (1995) już dawno minęła. Nawet boom Titanica w 1997 r. wydaje się być branżą z innej epoki.
Na początku XXI wieku firma Viacom nie tylko się rozwijała, ale rozpadała się.
Firma podzieliła się na dwie części: Viacom i CBS Corporation. Logika była jasna na papierze. Viacom zatrzymał Paramount Pictures, a CBS przejęło telewizję CBS. Zamiast współlokatorami zostali sąsiadami. CBS Paramount Television zachowała kilka powierzchownych powiązań produkcyjnych z Paramount Pictures na tyle, aby przypomnieć wszystkim o wspólnej historii, ale parasole korporacyjne były podzielone. Nie było już żadnej bezpośredniej przynależności.
Inwestycje zagraniczne i walka o wpływy ze sprzedaży biletów
Potem przyszedł rok 2016.
Viacom miał kłopoty. Wpływy ze sprzedaży biletów były słabe. Dlatego firma skierowała swoje spojrzenie za granicę.
Negocjowali sprzedaż 49% udziałów w Paramount Pictures spółce Dalian Wanda Group należącej do Wang Jianlina. Chiński gigant rozrywkowy kupował udziały w Hollywood.
Transakcja nie powiodła się.
Ale pieniądze nie zniknęły.
W 2017 r. Paramount nadal otrzymywał duże inwestycje od dwóch chińskich wytwórni filmowych. Studio potrzebowało pieniędzy. Hitami tamtego okresu były konkretne filmy: Wilk z Wall Street (2013), Wojownik (2010). Później prace studia wspierały serie Iron Man i Star Trek. Ale walka o stabilność była realna.
Przejęcie Paramount Global przez Skydance
Przejdźmy szybko do lipca 2025 r.
Przejęcie Paramount Global.
Kupujący: Skydance Media.
Cena: 8 miliardów dolarów.
Połączoną firmę wyceniono na 28 miliardów dolarów. Federalna Komisja Łączności (FCC) zatwierdziła fuzję. David Ellison, dyrektor generalny Skydance i syn współzałożyciela Oracle (ORCL), Larry’ego Ellisona, przejął firmę.
Paramount Pictures stała się spółką zależną.
Nowa nazwa? Korporacja Paramount Skydance.
Era Paramount jako niezależnego konglomeratu medialnego dobiegła końca.
To nie był tylko biznes. To była polityka.
Fuzja jest następstwem ugody prawnej pomiędzy CBS News i prezydentem Donaldem Trumpem. Konsekwencje nałożyły warunki redakcyjne na CBS. Nie miało to bezpośredniego wpływu na działalność Paramount Pictures. Ale krajobraz się zmienił.
