De wet behandelt uw geld anders, afhankelijk van waar u ‘s nachts slaapt.
Het klinkt absurd. Dat is het niet.
Amerikaanse staten zijn verdeeld in twee kampen. De ene kant maakt gebruik van gemeenschapseigendom. De andere maakt gebruik van common law.
Deze systemen bepalen wie wat bezit als er iets misgaat. Of juist. Meestal verkeerd.
In staten van gemeenschap van goederen behoren de tijdens het huwelijk verworven inkomsten en bezittingen in gelijke mate toe aan beide echtgenoten. Het maakt niet uit wiens naam op de akte staat. Het maakt niet uit wie het salaris heeft verdiend. De wet gaat ervan uit dat je die rijkdom samen hebt opgebouwd.
Common law-staten werken anders. Eigendom volgt op de titel. Als jouw naam erop staat, is hij van jou. Tenzij u opzettelijk het eigendom deelt. Die bedoeling is moeilijk te bewijzen.
De inzet is hoog.
Echtscheidingsprocedures veranderen drastisch op basis van deze regels. Estate planning wordt een puzzel. De fiscale gevolgen verschuiven.
U kunt uw financiën niet in een vacuüm plannen. U moet weten welke regels voor uw bankrekening gelden.
De gelijke verdeling van gemeenschapseigendommen
Alaska, Arizona, Californië, Idaho, Louisiana, Nevada, New Mexico, Texas en Washington volgen het gemeenschapseigendomsmodel.
Hier is het huwelijk een partnerschap. Een juridisch-economische eenheid.
Het meeste inkomen dat beide echtgenoten tijdens het huwelijk verdienen, wordt beschouwd als gemeenschap van goederen. Het hoort 50/50.
Met dat inkomen gekochte bezittingen behoren ook tot de gemeenschap.
Hoe zit het met eigendommen die vóór het huwelijk eigendom waren? Dat is apart eigendom. Het blijft gescheiden. Tenzij het vermengd raakt met gemeenschapsfondsen. Dan wordt het rommelig.
Schulden worden op dezelfde manier behandeld. Schulden die tijdens het huwelijk zijn aangegaan, zijn doorgaans gemeenschapsschulden. Beide echtgenoten zijn verantwoordelijk.
Hierdoor ontstaat een eenvoudige regel. Maar een rigide.
Bij echtscheiding wordt deze woning verdeeld. Meestal gelijk. Soms niet. Rechtbanken hebben discretionaire bevoegdheid. Maar het uitgangspunt is gelijkheid.
Je zou kunnen denken dat dit eerlijk is. Het is. Maar het is ook inflexibel.
Denk aan de fiscale voordelen. In sommige staten is het een no-brainer om gezamenlijk een aanvraag in te dienen. In andere gevallen is het een strategische beslissing. Gemeenschapseigendomsstaten vereenvoudigen vaak de splitsing.
Maar er is een addertje onder het gras.
Als u een huis koopt terwijl u getrouwd bent, zelfs als slechts één echtgenoot de hypotheek tekent, is dit waarschijnlijk een gemeenschap van goederen. Beide echtgenoten bezitten de helft.
Dit heeft invloed op de estate planning. Als een van de echtgenoten overlijdt, is de langstlevende echtgenoot al eigenaar van de helft. De helft van de overleden echtgenoot gaat naar de begunstigden.
Dit kan de erfrecht omzeilen. Of maak het ingewikkeld.
De titelregels van het gewoonterecht
De meeste staten gebruiken common law -eigendomssystemen.
Ze hebben geen speciale categorie voor ‘huwelijkse bezittingen’.
Eigendom volgt op de titel.
Als u een auto op uw naam koopt, is deze van u. Als uw partner een auto op zijn/haar naam koopt, is deze van hem/haar.
Geen automatische 50/50-verdeling.
Dit is niet gemeen. Het is gewoon onderscheidend.
Tijdens een echtscheiding kijken rechtbanken naar billijke verdeling.
‘Gelijkwaardig’ betekent niet gelijk. Het betekent eerlijk.
Factoren zijn belangrijk.
Hoe lang ben je getrouwd geweest? Wie verdiende meer? Wie bleef thuis om kinderen groot te brengen? Was er sprake van wangedrag?
De rechtbank weegt deze zaken af.
Het resultaat? Het varieert enorm.
Eén echtgenoot kan weglopen met 60% van de bezittingen. De andere met 4
