De sla doodt ons. Of in ieder geval maakt het ons ziek op een manier die persoonlijk, diepgeworteld en volledig te voorkomen is.
Abdul El-Sayed, de epidemioloog en MD-PhD die zich momenteel kandidaat stelt voor de Amerikaanse Senaat in Michigan, kan het niet verbloemen. Hij roept het Department of Government Efficiency (DOGE) op voor het inkrimpen van het federale laboratorium dat verantwoordelijk is voor het testen van producten. Het resultaat? Een stijging van cyclosporiasis. Je eet de bladgroenten. Je brengt vijf dagen door op het toilet. Het is rot.
Het is niet alleen het eten. Vorige week maakte de rook van Canadese natuurbranden de lucht van Michigan giftig, waardoor actieve bewoners gedwongen werden binnen te blijven. De staat is het ‘ground zero’ voor een dubbele crisis: vervuilde lucht en vervuilde voedselvoorziening.
Voor El-Sayed zijn dit geen abstracte beleidsfouten. Ze zijn het bewijs van een systeem dat instort. En hij is van plan het te repareren.
Waarom de ‘kaksla’-crisis belangrijker is dan je denkt
El-Sayed stelt dat hoewel klimaatverandering en voedselveiligheidsregels voor veel kiezers ver weg lijken, de gevolgen onmiddellijk zijn. Hij wijst erop dat mensen niet willen debatteren over peer-reviewed wetenschap of doelstellingen van 2 graden Celsius. Ze willen gewoon weten dat hun voedsel hen niet ziek zal maken en dat de lucht geen astma-aanvallen bij hun kinderen zal veroorzaken.
“Veel van deze veranderingen in de regelgeving gaan over grote voedselbedrijven die zeggen: die wettelijke normen zijn te veel. We kunnen ze zelf afdwingen. Ik denk: ‘Kan dat? Waarom heb je de poepsla niet gerepareerd?'”
Dit gaat niet alleen over slechte slasoorten. Het gaat over de ontmanteling van de infrastructuur voor de volksgezondheid. Wanneer je bezuinigt op het personeel en de financiering bij instanties als de CDC en de FDA, verwijder je het immuunsysteem van de natie. Je kunt niet elke specifieke storing realtime koppelen aan één beleidsbeslissing. Maar de uitkomst is voorspelbaar. Wanneer de mensen die de taak hebben om je gezond te houden, te weinig middelen hebben en overweldigd zijn, ontwijk je uiteindelijk de boodschappen alsof het landmijnen zijn.
El-Sayed is van mening dat als dezelfde kapotte infrastructuur de volgende keer geconfronteerd wordt met een werkelijk dodelijke ziekteverwekker, de gevolgen catastrofaal kunnen zijn. We hebben robuuste, gefinancierde systemen nodig, niet alleen voor het gemak, maar ook om te overleven.
Het echte probleem is niet alleen de luchtkwaliteit, maar ook de huur
Michigan is ook een ‘ground zero’ voor het anti-hernieuwbare energiesentiment. De staat leidt de natie in lokale verordeningen die zonne- en windprojecten verbieden. Hoe verkoop je een groene transitie aan kiezers die het al moeilijk hebben?
El-Sayed stopt met proberen hen eerst de wetenschap te verkopen. Hij begint met de economie.
‘Ik maak me echt zorgen over wat er gebeurt als ik naar de dokter ga, en dat verdomde nutsbedrijf blijft mijn tarieven verhogen, en nu proberen ze me extra geld in rekening te brengen alleen maar om mijn rekeningen te betalen.’
De meeste Michiganders bestrijden de klimaatverandering niet in abstracto. Ze vechten tegen huur, medische rekeningen en energiekosten. Het argument van El-Sayed is dat dit geen afzonderlijke kwesties zijn. Het zijn symptomen van dezelfde rotting: deregulering en desinvestering van bedrijven.
Investeren in hernieuwbare energie gaat niet alleen over het redden van ijsberen. Het gaat om het creëren van enorme, betrouwbare vakbondsbanen. Het gaat om het verlagen van de energierekeningen door de afhankelijkheid van de volatiele markten voor fossiele brandstoffen te verminderen. Maar je kunt dat argument niet winnen door te beginnen met koolstofdeeltjes per miljoen. Je moet beginnen met de huurcheck.
Wie financiert deze campagnes?
El-Sayed zit vast in een felle Democratische voorverkiezingen voor een open Senaatszetel. Hij heeft de steun van progressieven als Bernie Sanders, Alexandria Ocasio-Cortez en Elizabeth Warren. Warren steunde hem vanwege zijn bereidheid om de “miljardairs en speciale belangen die onze economie tegen de werkende mensen hebben opgetuigd” te bestrijden.
Voor El-Sayed is hervorming van de campagnefinanciering niet onderhandelbaar. Hij stelt dat een groot deel van de deregulering die de volksgezondheid teistert, voortkomt uit lobbymacht. Grote bedrijven beïnvloeden juist de regelgeving die bedoeld is om ze onder controle te houden.
“Geld uit de politiek halen is de eerste stap”, zegt hij. Je kunt geen eerlijke voedselveiligheidsinspecties hebben als de bedrijven die profiteren van onveilige praktijken de touwtjes in handen hebben van de toezichthoudende instanties.
Wat zou er gebeuren als hij verkozen werd?
El-Sayed heeft een specifieke wetgevingsagenda voor Washington. Als hij verkozen wordt, wil hij leiders van de EPA, CDC en FDA dagvaarden. Hij wil dat ze officieel uitleggen hoe de voedselvoorziening precies in gevaar is gekomen. Hij wil antwoorden op de vraag waarom het aantal ziekten maanden achterloopt op de daadwerkelijke uitbraak.
“Doe een stapje terug en vraag jezelf af of dit allemaal normaal is.”
Hij gelooft dat een senator met een achtergrond op het gebied van de volksgezondheid de lastige vragen kan stellen die carrièrepolitici vermijden. Wat wordt er precies ontmanteld? Begrijpen de ontmantelaars de functie van wat ze vernietigen?
De huidige regering heeft volksgezondheidsambtenaren de middelen ontnomen door personeel te ontslaan, peer-reviewed gegevens te negeren en de publieke transparantie het zwijgen op te leggen. El-Sayed beschouwt dit als een daad van nalatigheid. Hij belooft die gereedschappen te herstellen. Niet ter wille van de bureaucratie, maar zodat wanneer de volgende crisis zich voordoet – dodelijk, snel en niet te voorkomen – het systeem daadwerkelijk werkt.
Het is een hele opgave. Michigan bevindt zich diep in een politieke cultuur die resistent is tegen federale overheersing en milieuregulering. Maar de pitch van El-Sayed is simpel: de status quo doodt nu al mensen. Het maakt ze ziek, het verstikt de lucht en het kost ze geld.
Het alternatief is niet perfect. Het vereist opnieuw vertrouwen in overheidsinstellingen, iets wat veel Amerikanen niet graag doen. Maar is het erger?
Vraag jezelf af wanneer je voor het laatst zonder zorgen een salade hebt gegeten. Vraag jezelf dan af wat je eraan wilt doen.
